Samen met haar collega’s zet ze zich in voor wat zij het allerbelangrijkst vindt: bewoners zichzelf laten zijn. Met hun eigen wensen, gewoontes en behoeftes. “Lief zijn voor de bewoners én voor elkaar, daar draait het om. En goed met elkaar communiceren.”

De BBL-opleiding verzorgende IG bevalt haar goed, al is die zeker niet altijd makkelijk. “De opleiding is niet moeilijk, maar het zijn wel heel veel opdrachten.” Omdat de opleiding is verkort naar twee jaar, vraagt dit om een strakke planning. “Je moet echt vooruitdenken: wat wil ik deze week leren, wanneer oefen ik handelingen en wanneer werk ik aan opdrachten?”

Met twee jonge kinderen thuis is dat soms flink aanpoten. “Na een hele dag werken ben ik stiekem wel moe. Als ik de kinderen naar bed heb gebracht, moet ik nog energie vinden voor school. Dan denk ik weleens: waar ben ik aan begonnen?” Toch is opgeven voor haar geen optie. “Nee, dat doe ik niet. De aanhouder wint.”

Wat haar motiveert, is de praktijk. Het werken met mensen met dementie blijft haar raken en uitdagen. Zo herinnert ze zich een bewoner die vaak boos en onrustig was. Door stil te staan bij zijn behoeften en de benadering aan te passen, veranderde zijn gedrag zichtbaar. “Hij lacht nu meer, is rustiger en makkelijker in de omgang. Je merkt dat hij zich gelukkiger voelt.”

En dan zijn er die kleine momenten die alles goedmaken. “Als je uit het niets een knuffel of een kus krijgt en een glimlach op het gezicht van een bewoner ziet… daar doe je het voor.”

Natascha weet het zeker: ze heeft de juiste keuze gemaakt. “Ik vind het fijn om met ouderen bezig te zijn en hen blij te maken. Ik ben lief en goed voor mensen – welk beroep zou dan beter bij mij passen?”

Haar conclusie is eerlijk en realistisch: leuk, leerzaam én pittig. Maar vooral heel waardevol.